W 1806 r. na środku hali pod Śnieżnikiem powstała zagroda pasterska zwana "Szwajcarką", gdyż jako gospodarza osadzono tam Szwajcara. Była to duża ferma mleczna, hodowano krowy i owce. Wyodrębniono w niej również część dla wędrowców oraz mały bufet. W drugiej połowie XIX wieku na zlecenie ówczesnej właścicielki tych terenów księżny Marianny Orańskiej wybudowano nowe schronisko - wynikało to z dużego zainteresowania terenem przez turystów i wędrowców. Popularność Śnieżnika stale rosła, więc w 1871 roku dobudowano kolejny obiekt jako gospodę turystyczną - budynek obecnego schroniska. Doprowadzenie dróg leśnych znacznie wpłynęło na zwiększenie dostępności szczytu, organizowano wycieczki powozem, saniami. Obiekt cieszył się wyjątkową popularnością zimą, gdyż przyległe tereny charakteryzowały się wspaniałymi warunkami śniegowymi. Organizowano tutaj kursy narciarskie, na które przyjeżdżali sławni ludzie z całego świata. Jako atrakcje z tamtych czasów należy wymienić zjazdy "rogatymi saniami" spod gospody na hali aż do Międzygórza. Lata powojenne nie były łaskawe dla schroniska, początkowo opuszczone ulegało dewastacji, później przejął je PTTK, ale przeprowadzono tylko drobne naprawy utrzymujące obiekt w trwaniu. Kolejne lata świetności nadeszły, gdy prowadził je człowiek legenda Ś.P. Zbyszek Fastnacht - wrocławski działacz turystyczny. Wyremontowano gruntownie obiekt, unowocześniono węzeł sanitarny, pokoje gościnne i sale odnowiono. Schronisko nabrało szczególnego klimatu, a panującej tam atmosfery nigdy się nie zapomina.
Do schroniska prowadzą z Międzygórza szlaki: niebieski, czerwony, zielony
